Roger Landault

Roger Landault behoort tot deze jongere generatie modernisten, die zich onderscheidt van hun voorgangers door hun minder dogmatische aanpak. In plaats van één enkel idee tot het bittere einde te verdedigen, hield hij gelijke tred met de snelle veranderingen in design en levensstijl in de naoorlogse periode.

Hij begon in de “jaren 1940”-stijl in het Studium du Louvre, voordat hij zijn draai vond in de massaproductie bij ABC. Hij is zeer vertrouwd met verschillende materialen en schakelt met evenveel gemak over van hout naar metaal.

In 1945 maakte zijn werk deel uit van de geest van de wederopbouw (Commission du meuble de France), maar in 1953 kreeg zijn sociale dimensie pas echt vorm: hij ontwierp een set meubels voor een gemeenteflat in Le Pecq, gepubliceerd in Le Décor d’Aujourd’hui. Op dat moment begon hij zijn eigen taal te vinden, waarbij hij inspiratie putte uit andere ontwerpers zoals Gascoin, Robin Day en Hauville om zijn eigen moderne vocabulaire te ontwikkelen.

1954 markeerde het eerste keerpunt: zijn “Junior” set, uitgegeven door ABC en verkocht tegen betaalbare prijzen, won de tweede prijs in de MRL wedstrijd. Dit was al een van zijn eerste handtekeningen: een gebogen kroonlijst die zijn meubels onmiddellijk identificeert.

In 1955 ontwikkelde hij een nieuwe gestandaardiseerde serie – later “Dakar” genoemd – dit keer met een overhangende kroonlijst met inkepingen, ontworpen voor eenvoudige montage met de zijstijlen. Dit “ABC-meubel” won de René Gabriel-prijs en werd gebruikt in een typische vijfkamerflat in de “Groene Gordel”, gebouwd door Jean Dubuisson.

Landault begreep al vroeg de grenzen van een rationalisme dat een formule was geworden in plaats van een project. Terwijl standaardisatie de formele mogelijkheden verarmde, koos hij ervoor om het idee van een “signatuurlijn” te omarmen, een persoonlijke grafische toets die zijn meubels onderscheidend maakt en toch economisch blijft.

Dit gebaar doet denken aan de architecten van goedkope woningbouwprojecten uit dezelfde periode, die er ook naar streefden om gebouwen met identieke structuren te individualiseren door subtiele variaties in volumes en gevels. Landaults ontwerp is dus in dialoog met de architectuur van zijn tijd: een pragmatisch modernisme, waar het stilistische teken de mogelijke ruimte voor expressie wordt in het hart van de beperkingen.