Meubels Pieter de Bruyne

Vanaf 1953 neemt hij deel aan een tentoonstelling in Gent en in 1955 ontvangt hij de eerste prijs bij de nationale wedstrijd voor interieurarchitectuur. Twee jaar achtereen, in 1956 en 1957, onderscheidt hij zich eveneens op de Biënnale van São Paulo

De meubels van Pieter De Bruyne getuigen van een bijzondere benadering van het Belgisch design van de 20e eeuw, met name tijdens de jaren 50 en de jaren 60, waarbij modernistische strengheid en een scherp gevoel voor materialen samenkomen. Als architect en ontwerper ontwikkelt hij meubels met sobere en gestructureerde lijnen, vaak vervaardigd in edel hout en gekenmerkt door een hoge uitvoeringskwaliteit.
Pieter De Bruyne, Belgisch design uit de jaren 1950–1960
In april 1961 publiceert Xavier Franc een artikel gewijd aan de ontwerper in het tijdschrift Meubles et Décors, waarin zijn rol in de vernieuwing van het Belgisch meubilair wordt benadrukt.

De meubels van Pieter De Bruyne getuigen van een bijzondere benadering van het Belgisch design van de 20e eeuw, waarbij modernistische strengheid en een scherp gevoel voor materialen samenkomen. Als architect en ontwerper ontwikkelt hij meubels met sobere en gestructureerde lijnen, vaak vervaardigd in edel hout en gekenmerkt door een hoge uitvoeringskwaliteit.
Artikel van Xavier Franc, Meubles et Décors, 1961
Fragment uit het artikel gepubliceerd in 1961:

Aan de vooravond van een vernieuwing in het Belgische meubel – Pieter De Bruyne.

Een uiterst gunstige omstandigheid: de jonge interieurarchitect Pieter De Bruyne is Belg, en zijn land staat bekend om maatwerkmeubilair van hoge kwaliteit, zowel in het verleden als vandaag.

Pieter De Bruyne, geboren in 1931, studeerde aan het Sint-Lucasinstituut in Gent. Na zijn afstuderen in 1955 begon hij onmiddellijk aan zijn professionele loopbaan.

Al tijdens zijn studie toonde hij blijk van groot talent en originaliteit. Vanaf 1953 nam hij deel aan een tentoonstelling in Gent en in 1955 won hij de eerste prijs in de nationale wedstrijd voor interieurarchitectuur.

Later volgde internationale erkenning via wedstrijden. In 1956 en 1957 nam hij deel aan de Triënnale van Milaan. In 1957 behaalde hij de gouden medaille op het Meubelsalon in Brussel.

Twee jaar op rij, in 1956 en 1957, onderscheidde hij zich ook op de Biënnale van São Paulo. Onder leiding van de architecten G. P. Wauters en H. Van Kuyck werkte hij mee aan de inrichting van interieurs en beursstanden. Nadien vestigde hij zich als zelfstandige.

Stoelen, tafel en dressoir door Pieter de Bruyne, 1956. Vanaf 1957 neemt de Belgische ontwerper deel aan de Europese wedstrijd in Athene. Zijn project wint de eerste prijs. Hij ontwerpt er een modelappartement met meubels die op gelijke wijze kunnen worden gecombineerd en zich naar behoefte laten transformeren. Vanaf die datum waren zestien naties in de race. Twee jaar later neemt hij deel aan een andere wedstrijd met tweeëndertig naties.

Paar stoelen E.P.M, Cantù, Italië. Men kan helaas niet zeggen dat de Belgische industrie heeft geprobeerd het artistiek gevoel op het gebied van meubels te wekken. Maar Pieter De Bruyne heeft niet gewacht tot men hem de kans gaf.

In een dergelijk klimaat is het niet eenvoudig om te reageren. Het nastreven van zijn gestelde doel vereist een zeldzame wilskracht en vasthoudendheid.

Pieter De Bruyne slaagt er voortdurend in deze drie onmisbare aspecten te verenigen.

Het is ongetwijfeld belangrijk om te vernieuwen. Maar niet tot elke prijs.

Pieter De Bruyne is logisch en methodisch. Hij zoekt naar de eenvoudigste, meest directe oplossing.

Het object moet beantwoorden aan een specifieke behoefte. Zoals Fernand Léger zei: „Het object heeft een roeping, en dat is dienen”.