pieter de bruyne meubels
De meubels van Pieter De Bruyne getuigen van een unieke benadering van het Belgische design van de 20e eeuw, waarin modernistische strengheid wordt gecombineerd met een scherp gevoel voor materialen. Als architect en ontwerper ontwikkelde hij meubels met sobere, gestructureerde lijnen, vaak vervaardigd uit kostbare houtsoorten en gekenmerkt door een uitzonderlijke afwerkingskwaliteit.
Pieter De Bruyne, Belgisch design uit de jaren 1950–1960
In april 1961 publiceerde Xavier Franc een artikel over de ontwerper in het tijdschrift Meubles et Décors, waarin hij zijn rol benadrukte in de vernieuwing van het Belgische meubeldesign.
De meubels van Pieter De Bruyne getuigen van een unieke benadering van het Belgische design van de 20e eeuw, waarin modernistische strengheid wordt gecombineerd met een scherp gevoel voor materialen. Als architect en ontwerper ontwikkelde hij meubels met sobere, gestructureerde lijnen, vaak vervaardigd uit kostbare houtsoorten en gekenmerkt door een uitzonderlijke afwerkingskwaliteit.
Artikel van Xavier Franc, Meubles et Décors, 1961
Uittreksel uit het artikel gepubliceerd in 1961:
De Belgische ontwerper Pieter De Bruyne, circa 1961.
Aan de voorhoede van een vernieuwing in het Belgische meubelontwerp – Pieter De Bruyne.
Een bijzonder gunstige omstandigheid: de jonge interieurarchitect Pieter De Bruyne was Belg, afkomstig uit een land dat zowel vroeger als vandaag bekendstaat om zijn hoogwaardige maatwerkmeubelen.
Geboren in 1931 studeerde Pieter De Bruyne aan het Sint-Lucasinstituut in Gent. Na zijn afstuderen in 1955 begon hij onmiddellijk aan zijn professionele carrière.
Reeds tijdens zijn studies gaf hij blijk van groot talent en originaliteit. In 1953 nam hij deel aan een tentoonstelling in Gent en in 1955 behaalde hij de eerste prijs in de nationale wedstrijd voor binnenhuisarchitectuur.
Later brachten internationale wedstrijden hem brede erkenning. In 1956 en 1957 nam hij deel aan de Triënnale van Milaan. In 1957 ontving hij de gouden medaille op het Meubelsalon van Brussel.
Twee opeenvolgende jaren, in 1956 en 1957, onderscheidde hij zich eveneens op de Biënnale van São Paulo. Onder leiding van architecten G. P. Wauters en H. Van Kuyck werkte hij mee aan interieurinrichtingen en de vormgeving van tentoonstellingsstanden. Daarna werkte hij zelfstandig.
Stoelen, tafel en dressoir van Pieter De Bruyne, 1956.
Vanaf 1957 nam Pieter De Bruyne deel aan de Europese wedstrijd in Athene. Zijn project behaalde de eerste prijs. Hij ontwierp er een modelappartement met meubels die op verschillende manieren gecombineerd konden worden en zich aanpasten aan veranderende behoeften. Op dat moment namen zestien landen deel aan de wedstrijd. Twee jaar later nam hij deel aan een andere wedstrijd met tweeëndertig deelnemende landen.
Paar E.P.M.-stoelen, Cantù, Italië.
Helaas kan niet worden gezegd dat de Belgische industrie heeft geprobeerd het artistieke bewustzijn op het gebied van meubelontwerp te stimuleren. Maar Pieter De Bruyne wachtte niet tot hem een kans werd geboden.
In een dergelijk klimaat was het niet eenvoudig om te reageren. Het nastreven van het doel dat hij zich had gesteld vereiste een zeldzame wilskracht en volharding.
Deze drie onmisbare kwaliteiten wist Pieter De Bruyne voortdurend te verenigen.
Vernieuwing is zonder twijfel belangrijk. Maar niet tegen elke prijs.
Pieter De Bruyne was logisch en methodisch. Hij zocht naar de eenvoudigste en meest directe oplossing.
Een object moet beantwoorden aan een specifieke behoefte. Zoals Fernand Léger zei: « Een object heeft een roeping, en die roeping is dienen. »
