Mobiele lamp Sommerso, Murano

• Mobiele lamp van verchroomde stalen buizen, met daarop een doorschijnende smaragdgroene sommerso murrine, die doet denken aan de “slangenlampen” die kenmerkend waren voor het Italiaanse design in de jaren 1970.
• De lampbocht kan worden gekanteld en naar voren of achteren worden gedraaid (omhoog/omlaag) met behulp van een schroef.
• Elektrificatie vervangen, 5W LED spot.
• Het chroom is zeer goed bewaard gebleven, maar het glaswerk heeft een paar kleine chips. (zie foto’s).
• H 30 tot 44 CM (max, afhankelijk van de helling) X D 51 CM X B 51 CM.
• Diameter van Murano diffuser: 20 CM.
• Gewicht 15 KG.

De sommerso-techniek

De sommerso-techniek maakt deel uit van het glaskunstonderzoek dat halverwege de 20e eeuw in Murano werd uitgevoerd door talrijke glasblazers en ontwerpers, waaronder Flavio Poli, Alfredo Barbini en ontwerpers verbonden aan het huis Venini, die hebben bijgedragen aan het vastleggen van de technische en esthetische standaarden.

In de jaren 50 ontwikkelde Flavio Poli (1900–1984) een belangrijke glasproductie gebaseerd op de verkenning van deze techniek. Sommerso berust op de opeenvolgende overlapping van glaslagen, verkregen door het object in verschillende smeltkroezen met vloeibaar glas te dompelen. Dit procedé maakt het mogelijk om diepte-effecten en subtiele kleurencombinaties te creëren die met traditionele methoden moeilijk te bereiken zijn.

Tussen 1951 en 1954 ontwierp hij verschillende iconische modellen binnen de Valve-serie, waarvan de vormen vrijelijk zijn geïnspireerd op schelpen van weekdieren. Tegelijkertijd maakte hij vazen en schalen met strakke lijnen, waarbij een laag kleurloos glas werd gecombineerd met één of twee lagen gekleurd glas. Deze collectie creaties staat tegenwoordig bekend onder de naam ‘sommerso’, een directe verwijzing naar de gebruikte techniek.

Vaas uit de Siderali-serie, geblazen kristal versierd met een centrale murrine, Seguso Vetri d’Arte, 1952.

Deze productie oogstte al snel veel lof bij critici. Het vernieuwende karakter van deze stukken, zowel in de materiaalbewerking als in de vormtaal, leverde hem diverse onderscheidingen op, waaronder de Compasso d’Oro in 1954. Destijds verrasten deze objecten door een esthetiek die soms werd vergeleken met Scandinavisch design. In dezelfde periode voerden Zweedse glasfabrieken zoals Kosta Boda of Orrefors vergelijkbare vormonderzoeken uit.

Ook de doorslaggevende rol van meester-glasblazer Angelo Seguso, jongere broer en opvolger van Archimede Seguso, die de uitvoering van de meeste van deze stukken verzorgde, moet worden benadrukt. Zijn technische expertise was essentieel voor de beheersing van het bijzonder veeleisende sommerso-procedé.

Flavio Poli zette zijn onderzoek naar sommerso voort tot zijn vertrek bij het huis Seguso Vetri d’Arte in 1963. Hoewel andere glasblazers uit Murano later soortgelijke modellen maakten, beschouwen specialisten Flavio Poli, in combinatie met het vakmanschap van Angelo Seguso, als een van de meest volleerde vertolkers van deze techniek.